Battle of the moms

Vele bloggen zijn er al aan gewijd, vele artikelen zijn er al gewijd en toch wil ook ik graag mijn ei kwijt over de schoolpleinmaffia of liever gezegd, de battle of the moms tussen de fulltime werkende moeders en de niet/parttime werkende moeders.

De schoolpleinmaffia zoals ik ze ken zijn de mama’s die de show runnen op school, de  mama’s die praktisch iedere dag staan te keuvelen met de leerkracht, de mama’s die overal mee helpen op school en bij iedere ding met de neus vooraan staan, de mama’s die alles weten over elk kind en de mama’s die alles weten over de andere mama’s…..Ik denk dat iedereen zich wel een beeld kan vormen van de mama’s die ik nu bedoel. Vele van deze mama’s genieten een luxe positie omdat ze niet financieel afhankelijk zijn van hun eigen inkomen. Met andere woorden, manlief verdient genoeg om alles van te kunnen doen, huis, auto’s, merkkleding voor kindertjeslief, vakanties naar verre oorden en noem maar op. Deze mama’s hebben dus verder niet veel om handen. Sommige van deze mama’s werken wel, maar omdat ze dat lekker willen, niet omdat ze moeten…….
En tjonge wat was ik stiekem toch jaloers op deze groep, lekker met je kinderen thuis zijn heel de dag, op school helpen en bij hun leven betrokken zijn….

In het begin van het jaar had je een info avond van de klas van je kind en dat zat je met de (veelal) mama’s in het klaslokaal braaf te luisteren naar wat leraar zat te vertellen. En dan hoorde je al het gefluister, “we weten wel weer wie dit allemaal moeten gaan regelen” en  “die daar werkt en heeft toch nergens tijd voor”.
En dat ging op het schoolplein maar door en door en door…….De kinderen van werkende moeders krijgen toch nooit een goede opvoeding zo, zitten altijd maar alleen of worden bij een gastouder gedumpt…..
En ik voelde me zo schuldig, vond het zo zielig dat deze mamma’s door mijn situatie zich harder moesten inzetten voor school, dat zij dan moesten zorgen dat mijn kind een leuke uitje met school kon hebben. En als er dan gevraagd werd hoeveel uur dat ik eigenlijk werkte schaamde ik me om 32 uur te zeggen, want tja dat was toch wel veel, zo had ik toch geen tijd voor het huishouden, dat kon toch niet schoon zijn en nog maar niet te spreken over opvoeding! Dat ik nog tijd had om de kinderen zelf op bed te leggen…….

Maar als ik op maandagmiddag een mail krijg, dat ze op donderdagmiddag die week naar het theater willen en of er ouders kunnen rijden, kan ik niets regelen. Plan die dingen dan toch, als het niet door kan gaan omdat er niet genoeg auto’s beschikbaar zijn dan zij het zo! Maar ja, dan hoorde je de school(plein)maffia luid aan het hek mekkeren en janken over de instelling van veel ouders, hoe schandalig het wel niet was dat ze weer niet kunnen en dat weer alles op hun schouders neer moet komen.  Maar de keer dat je het ruim van te voren wist en dus vrij kon regelen hoorde je ze piepen dat zij niet mee konden. Dat was nou net zo’n leuk uitje!!

En eens per schooljaar dan is het zover, het magische schoolreisje. Een reisje wat al in het begin van het schooljaar gepland was, waar iedere ouder mee naar toe wilde. En dat was nu vaak wel te regelen met werk, dat is ruim gepland. Maar daar was dan de maffia, daar mocht je dan als werkende ouder niet meer mee naar toe, daar had je geen recht meer op, je had immers niet zoveel gedaan het hele jaar als zij dat hadden. Dus zij hadden recht op meegaan met het schoolreisje, dat hadden ze verdiend en dat mag je dus niet afnemen! Dus de loting van de leraar was al beslist door deze bende.
Na een paar jaar proberen heb ik het opgegeven…….

Toen mijn oudste van school was, dacht ik ook daar vanaf te zijn. Maar toen de jongste naar school ging, bleek het nog veel erger en ze waren er weer!!!! Andere mama’s dan wel deze keer, maar ze hadden het onzichtbare stokje mooi over genomen. Ze zitten dus echt in iedere klas! Maar niet alleen de mama’s, ook leerkrachten doen een buit in het zakje; die lopen met steeds dezelfde kinderen aan het handje, knuffelen steeds dezelfde buiten op het schoolplein en met de mama’s van die kinderen lachen en keuvelen ze als de beste. Wat een andere kind dan ook doet (of het valt of gecorrigeerd moet worden) die hele meute aan het handje gaat mee en de hele meute die plakt aan de leerkracht krijgt het intieme gesprek tussen de leerkracht en je kind mee……En als dan leerkrachten ook nog gaan uitspreken dat overblijven voor veel kinderen toch echt niet noodzakelijk hoeft te zijn en dat het maar belachelijk is dat kinderen überhaupt op een BSO zitten.Dan voel ik me als werkende vrouw, als moeder, als opvoeder zo ontzettend buiten spel gezet. En dat in combi met de nieuwe maffia moeders die bepalen welke activiteiten jij wel mag doen is het voor mij klaar op zo’n school. Ik klaag één keer, ik klaag twee keer, ik zeg er ook wat van, maar moet ik drie keer klagen maak ik een keuze “stay or go”. Wat onder de leerkrachten speelt, speelt onder de kinderen en ook onder de ouders en visa versa….Maar als geëmancipeerde vrouw en werkende moeder voldoe je niet en doe je dus niet mee!!!

Lang geleden heb ik de keuze gemaakt dat ook ik als persoon recht heb op een leven voor en na mijn kinderen en dat mijn man niet alleen pakezel van alle lasten hoeft te zijn. Ik run mijn eigen bedrijf, ik werk, ik verzorg mijn huisje en mijn kinderen en ik doe wat ik kan. Ook ik heb mijn portie van ellende gehad in mijn leven en ik kan met opgeheven hoofd zeggen dat ik een goede moeder ben en dat de strijd voor vrouwen zodat ik mag en kan werken aan mij niet verloren is gegaan.

Dus aan alle maffiamoeders op scholen; willen jullie zoveel doen, doe het dan uit eigen beweging en klaag niet als het je te veel is, je kiest er immers zelf voor! School is een speel- en leertuin voor de kinderen en niet voor de ouders! Ik veroordeel je niet om dat je thuis zit en lekker voor jezelf kiest (ik benijd je eerder) maar veroordeel mij dan ook niet omdat ik op een andere manier voor mezelf kies!
En voor de scholen; de tijden van boeren en burchten is voorbij.  De werkende mama’s zijn er nu eenmaal al dan niet noodgedwongen. Ga met je tijd mee!
En deze werkende mama’s willen best wel wat betekenen voor de school, maar ga dan met ons in gesprek over wat aan beide zijde haalbaar is, en vel geen oordeel als iets niet kan!