Facebookdepressie

Een tijdje terug kwam ik iemand tegen en ik vroeg gewoon geïnteresseerd hoe het met de persoon in kwestie ging. Het antwoord was vervolgens “Heb je het niet gelezen op Facebook dan?”. En als ik dan vervolgens een reactie geef waaruit blijkt dat ik het niet heb meegekregen “Nou dan heb je was gemist hoor”. En daar waren we dan bijgepraat en wel, ik moest maar op Facebook kijken.
Wie mijn Facebookpagina bekijkt zal daar een verbodsbord en een F zien staan. Ik doe lekker niets meer met FB, ik ben van de wereldkaart af, alles is verwijderd, ik besta niet meer!! Ik heb ook mijn ‘vrienden’ zoveel mogelijk verwijderd. De enige reden waarom ik überhaupt nog de account heb is voor sommige bedrijven die bepaald info op plaatsen die ik echt anders mis, en voor sommige berichten die zo schreeuwend om hulp viraal gaan dat ze ook niet aan mijn aandacht mogen ontglippen.

En waarom ik dat zo een geweldig, fantastisch wereldreddend iets vaarwel zeg? Ik had echt een facebookdepressie. Als ik al die berichten op FB zag. Met iedereen om me heen ging het geweldig, ze beleefden de leukste dingen, maakten de verste reizen en hebben een sociaal leven om jaloers op te zijn. Ze hebben meer dan 450 vrienden in hun status, volgen een opleiding en hebben de leukste baan. Ze knutselen zich helemaal suf en hun kinderen zijn het perfecte voorbeeld van voorbeeldkinderen, en last but not least ze hebben hun huis helemaal onder controle tot in de puntjes!!!! Als ik dan even naar mijn (Facebook)leven kijk; ik had echt geen 450+ vriendenstatus, mijn baan was destijds ook niet om over te posten en mijn kinderen kon ik vaak achter het behang plakken. Mijn huis was bij lange na geen showroom dus foto’s van interieur ho maar! Uiteraard kun je je afvragen in hoeveel van de posts op FB ook daadwerkelijk een representatie van de waarheid zijn, maar dat in een volgend artikel.
Maar goed, was ik dan de enige die dit allemaal niet had???

En het zijn  niet alleen de albums die gepost worden, maar ook alle galspuiende berichten met de meest wrekende zinnen over het onderwerp in kwestie. En dan nog de posts met hoeveel wasjes ze hebben gedaan en hoeveel ze wel niet gepoetst hebben!! En dan nog maar te zwijgen over de bevestigingen die ze krijgen van de lezers over hun erge dagindeling.
Voordat ik überhaupt bij iets zinnigs uitkwam in de nieuwspagina moest ik eerst al die meuk door scrollen. Maar ja, gezien had ik het dan al, en bleef dan ook nog een op mijn netvlies plakken waardoor het heel de dag in mijn hoofd zat! Reageerde ik dan eens ergens op dan deden 400+ andere dat ook en bleef het dagenlang stormlopen met meldingen dat deze of gene ook had gereageerd. Om gek van te worden!!
Erger nog, blijkbaar zijn er mensen die een dagtaak maken van het turven wie van die tig lezers reageert en hoe vaak. Zo kreeg ik namelijk eens het verwijt dat ik nooit iets deed liken of reageren op hun bericht.

Maar oke, ik had natuurlijk niet alleen FB om te gluren bij de buren, ik wilde zelf natuurlijk ook wel wat posten. Maar eer dat mijn kleine bericht eens voorbij kwam bij de nieuwspagina van de mensen met hun 450+ status, was het vaak al oud nieuws of het werd helemaal niet gezien. Reacties bleven dan ook vaak uit. Tja dan post je ook eens wat, is er geen mens wat het ziet!! Was ik dan zo oninteressant voor mijn ‘vrienden’. Of dan gooide ik ook eens mijn frustratie over iets eruit en dan kreeg ik een reactie “Nou zeg, om je daar nou zo over op te winden?”. Heel mijn dag verpest!!!!

Nou ik dus niets meer met FB doe krijg ik wel vaker de opmerking dat ik nu zoveel leuke info van iedereen mis. Of je sluit je aan bij een groepje die een gesprek voeren over iets wat op FB staat word je weggewimpeld met  “ja, was iets van FB, maar dat weet jij natuurlijk niet, dus….”. Dus wat???? Vertel het dan even, ik snap ook wel het gesproken woord, ik heb leren luisteren!!!!
Ondanks dat is mijn leven een stuk makkelijker zonder die meuk van FB! Als ik behoefte heb aan een troostend woord, ga ik wel naar diegene die kort bij me staan en die elk woord menen wat ze zeggen. Maak iets leuks mee, ga ik naar diezelfde personen die mijn geluk oprecht met me delen. En wil ik gewoon even hallo zeggen, wip ik wel binnen voor een kop koffie. En diegene die mij belangrijk genoeg vinden om mij te vertellen hoe het met oprecht hun gaat en wat ze allemaal meemaken hebben mijn deur ook weer gevonden! En die personen zijn het waard om lief en leed mee te delen.