Rouwen mag altijd!!!

Ik was 9 toen ik voor het eerst met de dood in aanraking kwam, mijn opa overleed toen aan kanker. Ik was de eerste en de enige in de klas. Er werd ook verder niet bij stilgestaan. Kinderen wennen snel werd er gezegd.
Maar ondertussen zag ik wel hoe mijn moeder gekwetst was, er was een rare sfeer in de familie en de eens zo gezellige zondagen waren opeens weg. Ik ben nooit betrokken geweest bij het ziekbed en later het sterfbed van mijn opa. Konden kinderen niet aan werd er gezegd.
Nooit werd er gesproken over het verdriet wat er komt kijken bij het verlies van een dierbare. Het was nu eenmaal zo en lijden deden we in stilte. Ik voelde wel dat mijn moeder verdrietig was, maar zag haar nooit huilen. Ik trok, denk ik toen dan ook de conclusie dat verdriet iets was wat er niet mocht zijn. Huilen deed je op je eigen kamer.
Er werd ook nooit echt meer gesproken over mijn opa, er werden nooit herinneringen opgehaald of foto’s doorgekeken. Het was alsof hij er nooit geweest was. Je ging wel eens naar het graf, maar ja, praten tegen steen is ook zo raar…en daarbij la mijn opa begraven in Maastricht en dat was toch 20 min bij ons vandaag. Daar kwam je eenmaal niet zomaar. Onze familie is nooit meer hetzelfde geworden. De familie viel zelfs uit elkaar.

Ik heb de dood van mijn opa pas jaren later kunnen verwerken. Ik zat met zoveel vragen. Hoe kon de dood van 1 persoon zo een groot effect hebben op een hele familie? Waarom wordt er niet meer over de doden gesproken, goed of kwaad? En waarom mag je niet je verdriet laten zien als je iemand mist? Toen mijn moeder stierf was ik 27 en was mijn dochter 3. Hoe de geschiedenis zich herhaalde zag ik ook pas jaren later. Zoals ik toen mijn moeder ontzag toen haar vader stierf, zo ontzag ik nu mijn vader. Hij was immers zijn maatje kwijt, hij was immers diegene die alleen achter bleef. Dat deed ik niet alleen na haar dood, maar ook tijdens haar korte maar hevige ziekbed. Ik zorgde voor iedereen, want dat deed mama ook toen haar vader ziek was. Dat hoorde dus zo.
En huilen deed ik dan wel thuis, zeker niet waar mijn vader bij was. Ik sprak niet over haar en deed alsof ze er niet geweest was…….Toen mijn vader een jaar later zijn leven weer begon op te pakken kwam er tijd voor mij vrij. Ik hoefde immers niet meer ’s avonds en in de weekenden voor hem klaar te staan. Tijd om mama te bellen en bij te kletsen……en dat ging niet…….Toen drong het pas echt tot me door wat het effect op mij en mijn gezin was met het wegvallen van mijn moeder, de oma van mijn dochter……

En toen was het te laat om verdrietig te zijn, vond de buitenwereld. Het was al zo lang geleden, daar moest ik nu niet meer over beginnen…….
En toen viel even later ook ons eigen gezin uit elkaar. Mijn vader kreeg een nieuwe liefde in zijn leven en ik gun hem al het geluk van de wereld, maar samenzijn ging niet meer. Dus de geschiedenis herhaalde zich. En weer zat ik met diezelfde vragen .Hoe kon de dood van 1 persoon zo een groot effect hebben op een hele familie? Waarom wordt er niet meer over de doden gesproken, goed of kwaad? En waarom mag je niet je verdriet laten zien als je iemand mist?

Tijd om toch eens tot rouwverwerking over te gaan. En niet alleen het verwerken van het verlies van mijn moeder, maar ook het verwerken van het verlies van mijn vader ondanks dat hij niet dood is…..

Ondanks dat er nog veel herinneringen bij komen waar mijn moeder geen deel van uit zal maken probeer ik haar toch ‘levend’ te houden, door de herinneringen die ik wel heb. En hetzelfde doe ik nu voor mijn vader, hij leeft weliswaar nog, en wie weet zien we elkaar ooit nog eens, maar voor nu……..