Weg met aannames!!

Aannames doen is zo slecht, we voelen het allemaal en toch doen we ze misschien wel 100x op een dag. Ondanks dat ik coach ben en de cliënten kan laten inzien dat veel van onze gedachtes op (foute) aannames berusten, doe ik ze zelf ook. Ik betrap me er zelf ook op, ik ben ook maar een mens.

Het is ook een automatisme. We zien, doen of voelen iets en onze gedachtes nemen dan de regie. Er is niets of niemand in de buurt die dan het ‘tegendeel’ kan aantonen, dus nemen we aan dat onze gedachtes juist zijn…. En hoe langer en hoe vaker we dat kunnen doen, maakt ook meteen dat de gevolgen desastreus kunnen zijn. Niet alleen hetgeen waar we de aanname over doen wordt echt, maar ook het gevoel wat we overhouden als we de aanname hebben gedaan. Beide zaken zijn dan moeilijk terug te draaien..Wacht, dat is even een lastige, ik zal een voorbeeld geven:
“Je partner zet zijn kopje niet in de vaatwasser maar op het aanrecht. Jij komt beneden en je ziet het, met een hoop gedachtes zet je het kopje in de vaatwasser; hij weet toch dat ik dit niet leuk vind, het is toch maar een kleine moeite, hij doet het expres om mij te pesten. Verschrikkelijk dit!”
Niemand is thuis, dus niemand merkt je frustratie, tegen niemand kun je die frustratie kwijt, en nu zou het zomaar kunnen zijn dat het werkelijkheid wordt in je hoofd dat hij het inderdaad heeft gedaan om je pesten evenals het gevoel dat je eraan overhoud als je nu denkt aan dat hij je pest met zijn kopje. (lees hem nog een keer en laat die even binnenkomen……)

Als je namelijk aannames blijft doen, sluit je ook de communicatie met de ander af. In een erg geval kost je dat een vriendschap of een andere relatie, maar nog erger het schaadt de relatie wat je hebt met jezelf.

Een persoonlijk voorbeeldje dan; ik studeerde hobo aan het conservatorium en daarmee trad ik vaker op in orkesten en met koren. Een hobo is een solo-instrument dus ik was altijd wel te horen en had ook veel solo’s. Veel ruimte voor fouten had ik dus niet, vond ik zelf (aanname). Maar als ik dan soleerde en werd wat gelachen waren dit bijvoorbeeld mijn gedachtes:
Ze lachen om mij, ik heb vast een rood hoofd, dat ziet er toch ook niet uit, ze vinden vast dat ik een slechte hoboïst ben, dan vinden ze me ook vast niet aardig. Allemaal aannames!!!!! Want het gevolg was dat ik de lachers uit de weg ging, het concert/repetitie afsloot met een rot gevoel, naar huis ging en alles probeerde te veranderen waardoor ze mogelijk hadden kunnen lachen. Met andere woorden ik probeerde dingen te veranderen waar het niet hoefde want ik had aangenomen dat ik niet goed genoeg was. Ik voldeed als persoon niet meer en wilde alles aan mezelf veranderen. Zo ver kan het doen van aannames dus gaan! Ik maakte me zelf onzeker door het doen van die aannames, niemand anders deed dat dan ikzelf…..
Maar aannames kunnen ook zitten in dat je partner dat ene laatste woordje in je kruiswoordpuzzel afmaakt omdat jij dat niet kan of dat een vrouw expres de deur van de winkel laat dichtvallen net terwijl jij eraan komt. De promotie die je baas aan je collega ‘schenkt’ omdat hij je een prutser vindt omdat je laatst die ene deadline niet hebt gehaald.

En het doen van aannames begint al op jonge leeftijd en zeker wanneer je toch al niet lekker in je vel zit en/of je onzeker voelt. Laatst nog een basisschool leerlinge die aannam dat de meisjes in de klas hadden gelachen omdat dat zij een fout antwoord aan de meester gaf. Zou het kunnen dat ze hebben gelachen om het foute antwoord omdat het zo ontzettend grappig was? Natuurlijk, maar misschien ook niet, misschien was het gezicht van de leraar wel grappig of vertelde de jongen voor hun een mopje. Daar komt ze pas achter als ze het vraagt!!

En laat dat nu juist de crux hierin zijn…VRAAG!!! DURF te vragen en DURF het antwoord te verwachten.
Durf te vragen is eigenlijk niet zo moeilijk als het klinkt.
‘Waarom zet je je kopje niet meteen in de vaatwasser?’, ‘och sorry echt niet aan gedacht, ik had zo’n haast, deed het niet expres.’
‘Waarom maakte je nou dat woordje in die puzzel, vond je dat ik dat niet kon of zo?’,’och nee, ik zag je zo zwoegen al dagen, dacht je even lief te helpen.’
‘U liet de deur net voor me dichtvallen, had u me niet gezien?’ , jawel, maar had geen zin om 2 seconden te wachten.’ (ja , die kan ook!!)
Wil je daar meer over weten, check dan ook eens mijn toolbox Geef A.N.N.A een punt! (of natuurlijk in een persoonlijke sessie  😉 )

Maar dat ‘DURF het antwoord’ te verwachten kan wat lastiger zijn, want wat als die lachers me echt slecht vonden, of dat ik inderdaad een rood hoofd had. Wat als de meisjes in de klas wel om haar foute antwoord hebben gelachen. Wat als de baas inderdaad bevestigd dat je geen promotie verdiende door die ene gemiste deadline. Dan komt een stukje onzekerheid om de bocht kijken, wat ik er ook niet even uitschrijf via een blog. Maar ook hier geldt, het is een aanname is dat je niet goed genoeg bent als je een fout antwoord geeft, het is een aanname dat ik niet goed genoeg speel als mijn hoofd rood is!!! Als ik aan een ander durf te vragen ‘hoe bedoel je dat precies’ of ‘waarom zeg je nou zoiets’ dan durf ik dat ook aan mezelf! Waarom denk ik dat de anderen lachen omdat ik een rood hoofd had, wel bewijs heb ik dan daarvoor? Hoe weet de leerlinge zeker dat de meisjes lachten omdat ze fout antwoord gaf, welk bewijs kan haar gedacht hiervoor aanbrengen?
Zegt die ene gemiste deadline echt dat je helemaal nergens meer voor deugt, terwijl je er 500 wel hebt gered, welke bewijs kun je dan leveren dat die ene echt alles heeft verpest?

Probeer maar eens, je kunt jezelf niet eens gelijk geven in je eigen aanname!!!

Wil je meer weten over het doen van aannames en hoe je deze automatische gedachtes kunt stoppen neem dan contact op en vraag naar de mogelijkheden!!